Παραβιάζοντας ασυναίσθητα τα όρια των παιδιών

Όλοι μας, γονείς και δάσκαλοι βάζουμε τα δυνατά μας σε ο,τιδήποτε αφορά τα παιδιά προσπαθώντας για το καλύτερο κι ας μην τα καταφέρνουμε πάντα με επιτυχία. Υπάρχουν φορές, όμως που ασυναίσθητα λέμε ή κάνουμε πράγματα που ενδέχεται να παραβιάζουν τα όρια τους.

Δεν δίνουμε την απαραίτητη σημασία στα συναισθήματά τους

«Μην κλαις, είσαι μεγάλο παιδί» ή «Δεν πρέπει να φωνάζεις, συγκρατήσου»

Αν το παιδί εκφράζει λύπη, θυμό ή κάποια ενόχληση και εμείς του λέμε απλώς να συγκρατηθεί, χωρίς να κάνουμε καμία προσπάθεια να το καταλάβουμε, ουσιαστικά, του λέμε πώς αυτό που νιώθει είναι λάθος. Ασυνείδητα του μαθαίνουμε ότι πρέπει να καταπιέζει, να «θάβει» και να μην εκφράζει τα συναισθήματά του.

Είναι στο χέρι μας να μάθουμε στα παιδιά να επικοινωνούν τις σκέψεις και να διαχειρίζονται με τον κατάλληλο τρόπο τα συναισθήματά τους. Αυτό θα το πέτυχουμε με το να συμπάσχουμε με το παιδί, να ψάχνουμε την βαθύτερη αιτία κάθε φορά που κλαίει ή φωνάζει, ακόμη και σε αυτά που θεωρούμε ασήμαντα. Έτσι τα βοηθάμε να ωριμάσουν συναισθηματικά και να γίνουν ενήλικες που να μπορούν να διαχειρίζονται δύσκολες καταστάσεις.

Μοιραζόμαστε δικά τους πράγματα σε τρίτους

Δεν έχουμε κακή πρόθεση και συχνά μας βγαίνει τόσο φυσικά χωρίς να το συνειδητοποιούμε , το να σχολιάζουμε προσωπικά θέματα των παιδιών σε τρίτους . Μπορεί να μας ανησυχεί μια συμπεριφορά και να θέλουμε την γνώμη της φίλης μας, της μαμάς μας ή απλά επιθυμούμε να αναφέρουμε κάτι ως γεγονός. Ωστόσο οφείλουμε να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί, ιδίως όταν η συζητήση αυτή γίνεται παρουσία του παιδιού, θεωρώντας είτε ότι δεν θα το πειράξει, είτε ότι είναι μικρό και δεν θα καταλάβει.

Το ότι είναι μικρά δεν σημαίνει ότι αυτό που κάνουμε είναι αποδεκτό. Αν μάλιστα τύχει και το παιδί μας πιάσει την ώρα που εκμυστηρευόμαστε το ζήτημά του, ενώ είχαμε υποσχεθεί ότι θα το κρατήσουμε μεταξύ ημών και του ιδίου, τότε δημιουργείται μια πολύ προβληματική κατάσταση. Θα ντραπεί, θα νιώσει εκτεθειμένο στην κριτική ενός ξένου και φυσικά θα μας θεωρήσει υπεύθυνους για την ενοχική αίσθηση που θα νιώσει. Ειδικά στην εφηβεία, μια τέτοια συμπεριφορά μας μπορεί να κλονίσει την εμπιστοσύνη και να προκαλέσει ακόμα περισσότερες τριβές στην μεταξύ μας σχέση.

Συμπεριφερόμαστε σαν να είναι το παιδί επέκταση του εαυτού μας

Από την στιγμή που το παιδί μας έρχεται στον κόσμο κάνουμε όνειρα και σχέδια για το μέλλον του. Και είναι βέβαια φυσιολογικό, αφού θέλουμε το καλύτερο για εκείνο. Πολλές φορές, όμως, συγχέουμε ασυνείδητα την δική μας εικόνα και τα δικά μας θέλω με αυτά του παιδιού. Αυτή η συμπεριφορά οδηγεί τα παιδιά να γίνουν άτομα που μονίμως προσπαθούν ώστε να ευχαριστούν τους άλλους , αντί να διαμορφώνουν έναν δυναμικό και αυτόνομο χαρακτήρα, ικανό να έχει πολλές φορές διαφορετική άποψη για το τρόπο και το δρόμο που επιθυμεί να ακολουθήσει. Έτσι γίνονται έρμαια των καταστάσεων, χωρίς να ξέρουν τι πραγματικά θέλουν και φυσικά, χωρίς να μπορούν να το διεκδικήσουν.

Εν κατακλείδι , όλοι λίγο πολύ στην προσπάθεια να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για τα παιδιά μας , είναι δυνατό να υποπέσουμε σε λάθη .Το ζητούμενο όμως είναι όχι να είμαστε τέλειοι, απλά να προσπαθούμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
Μόνο με αυτό το τρόπο μπορούμε να χτίσουμε τις γέφυρες εμπιστοσύνης με τα ίδια, σεβόμενοι την προσωπικότητά τους , τα συναισθήματα και τα “θέλω” τους. Γιατί ας μην ξεχνάμε πως και οι ίδιοι κάποτε υπήρξαμε στη θέση τους και ίσως να είχαμε την ίδια , αν όχι και περισσότερο την ανάγκη για σεβασμό και υποστήριξη από την οικογένειά μας.