Παιδί σε ρόλο γονέα

Όσο κι αν το προσπαθούμε, δεν μπορούμε να “σώσουμε” τους γονείς μας. Δεν γίνεται να αλλάξουμε τις συνήθειές τους, ούτε να τους αναγκάσουμε να δουν αυτό που δεν θέλουν να δουν …
Τί μπορούμε να κάνουμε ?

Πολλοί, προερχόμαστε από γονείς που τους βλέπουμε να κινούνται σε ένα φαύλο κύκλο δυσκολίας συγκρότησης σκέψης, δυσκαμψίας επίλυσης ζητημάτων και λήψης αποφάσεων , προκαλώντας διάφορα ζητήματα στην προσωπική τους ζωή .

Τα ζητήματα αυτά, μπορεί να είναι ζητήματα στον γάμο τους, οικονομικά ζητήματα, ζητήματα επαγγελματικά, συγγενικά ή βαθιά προσωπικά , ανεπίλυτα ζητήματα.

Κανένας φυσικά, δεν επιθυμεί να βλέπει τον γονιό του να υποφέρει.
Όμως συχνά, αυτοί οι γονείς δημιουργούν ασυναίσθητα μία δυναμική , όπου υπάρχει η προσδοκία το ενήλικο παιδί να σώσει, να διορθώσει ή να αναπροσαρμόσει την κατάσταση .

Συνήθως αυτή η δυναμική, αρχίζει αθέμιτα να χτίζεται σταδιακά από την παιδική ηλικία,
όπου το ανήλικο ακόμα παιδί , συμπεριφέρεται ως “υπεύθυνος γονέας” ώστε
να μπορέσει να λειτουργήσει ομαλά η οικογένεια.

Πρόκειται για αυτό το παιδί, που χαρακτηρίζεται από τους δικούς του ως το
“Δυνατό παιδί” ή το “Ώριμο παιδί” .

Με την πάροδο του χρόνου, μπορεί απο την πλευρά του παιδιού-ενήλικα να
γεννηθεί ένα αίσθημα μνησικακίας, ακριβώς επειδή αισθάνεται πια αβοήθητο.

Όση προσπάθεια κι αν καταβάλλει, όση ενέργεια κι αν δώσει για να απεμπλέξει
τους δικούς του, εκείνοι δυσκολεύονται να αλλάξουν νοοτροπία, κάνοντας ελάχιστη ή και καθόλου πρόοδο.
Το παιδί, ανεξάρτητα από την ηλικία του, κληρώθηκε να είναι ο προσωπικός σύμβουλος-ψυχολόγος του ίδιου του, του γονέα . Κι αυτό μπορεί να γίνει εξαιρετικά εξαντλητικό !

Ένα από τα πιο οδυνηρά μα και πιο σημαντικά μαθήματα ζωής , είναι πως δεν είναι όλοι πρόθυμοι
να αλλάξουν. Ακόμα κι αν βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση , ακόμα κι αν φέρνουν τους άλλους σε δύσκολη θέση, η συνήθεια είναι πάντα πιο οικεία . Το καλύτερο δώρο που μπορούμε να
κάνουμε στους γονείς μας, είναι να σταματήσουμε να τους “νταντεύουμε ” στις αποφάσεις που θα έπρεπε να έχουν πάρει οι ίδιοι για τη ζωή τους.

Δεν είναι δική μας δουλειά, να τους υποδεικνύουμε τί πρέπει να κάνουν, να αναλαμβάνουμε εμείς, μόνοι, να λύσουμε τα προβλήματά τους ή να θυσιάζουμε πάντα τις δικές μας ανάγκες .
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εστιάσουμε στο να τους δείξουμε πως να δημιουργήσουν υγιείς σχέσεις πρώτα με τον εαυτό τους κι έπειτα μαζί μας και με τους
υπόλοιπους.

Μόνο έτσι μπορούμε να σπάσουμε τον κύκλο! Αγαπούμε, σεβόμαστε και τιμούμε τους γονείς μας αλλά δεν χρειάζεται να επικεντρωνόμαστε μόνο στο πως να είμαστε οι γονείς των γονιών μας, γιατί
έτσι στερούμαστε συχνά την ανάγκη να αγαπούμε, να σεβόμαστε και να τιμούμε
τα θέλω και τις ανάγκες τις δικές μας .

Ο καθένας επιτελεί τον δικό του ρόλο ξεχωριστά. Είναι θεμιτό και σωστό να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά δεν χρειάζεται να υποδυθούμε από ενοχή ή συναισθηματισμό έναν έτερο ρόλο για τον οποίο ίσως δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι .

ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ Ι. ΣΟΦΙΑ

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ -ΣΧΟΛΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ